1915 சிங்கள-முஸ்லிம் இனக்கலவரமே இலங்கை வரலாற்றில் முதல் இனக்கலவரமாகும்.

 

1915 சிங்கள-முஸ்லிம் இனக்கலவரமே இலங்கை வரலாற்றில் முதல் இனக்கலவரமாகும். இது பௌத்த-மொஹமதியன் கலவரம் அல்லது சிலோனீஸ் கலவரம் எனவும் அழைக்கப்படுகின்றது. 28 மே 1915ல் கண்டியில் தொடங்கிய கலவரம் அயலில் உள்ள கிராமங்களுக்கும் பரவி மே30-31ல் கொழுப்பு உட்பட நாட்டின் பல பகுதிகளுக்கும் பரவியது. ஜூன்09 வரை கொழும்பு, சிலாபம் என பல இடங்களில் தொடர்ந்து. இந்த கலவரங்களில்117 பேர் வரை கொல்லப்பட்ருக்கலாம் என சந்தேகிக்கப்படுகின்றது. இவர்களில் 63 சிங்களவர்கள், பிரித்தானிய இராணுவத்தாலும் பொலிசாராலும் கொல்லப்பட்டனர். 189 பேர் காயமடைந்தும் 04 பேர் பாலியல் வன்புணர்வுக்கும் உள்ளாகினர். 4075 வீடுகள் கடைகள் என கொள்ளையடிக்கப்ப்ட்டன. 17 பள்ளிவாசல்கள் தீயிட்டு கொழுத்தப்பட்டதுடன் 86 முஸ்லிம் வழிபாட்டு தளங்கள் சேதமாக்கப்பட்டன.

முதலாம் உலகப்போர் காலப்பகுதியில் முஸ்லிம்கள் இலங்கையின் வியாபார நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் தமது வியாபார திறமையால் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருந்தனர். இலங்கையின் வர்த்தகம் அப்போது அவர்கள் கைகளில் சென்றுவிட குமுறிக்கொண்டிருந்த சிங்களவர்கள் பிரித்தானிய அரசுக்குக்கு எதிராக ஊவா புரட்சி, மாத்தளை புரட்சி என கலகங்களில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

கம்பளையில் உள்ள வளஹாகொட விகாரையின் பெரகரா என்றழைக்கப்படும் பௌத்த சமய ஊர்வலங்கள் கம்பளை, கண்டி நகரங்களில் அமைந்துள்ள முஸ்லிம் பள்ளிவாசல்களுக்கு முன்னே செல்லும் போது மௌனமாகச் செல்ல வேண்டும் என இலங்கையின் பொருளாதாரத்தை தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த முஸ்லிம்கள் கூறினர். தொழுகை நேரத்தை விடுத்து வேறு நேரத்தில பெரஹராவை நடத்த ஆரம்பத்தில் சிங்களவர்கள் இணங்கினாலும் பின்னர் கண்டி ஒப்பந்தத்தில் கூறப்பட்டதற்கிணங்க அதனை ஏற்க மறுத்தனர்.

முஸ்லிம்களின் தொடர்ச்சியான எதிர்ப்பு காரணமாக 1913ல் பெரஹரா நடைபெறாமல் நின்று போய்விட்டது. இதனை எதிர்த்து விஹாரதிபதிகள் தொடுத்த வழக்கில் மாவட்ட நீதி மன்றில் அவர்களுக்கு சார்பாக தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டாலும் உச்ச நீதிமன்றில் மேன்முறையீடு செய்து தமக்கு சார்பான தீர்ப்பை முஸ்லிம்கள் பெற்றுக்கொண்டனர்.

வோல்டர் சோவ், தோம டீ சாம்பியோ ஆகிய நீதிபதிகள் வழங்கிய தீர்ப்பினால் அதிர்ப்தியடைந்த பௌத்தர்கள் 28 மே 1915 அன்று இரவு பெரஹரா ஊர்வலத்தை நடாத்தினர். முஸ்லிம் மசூதியை ஊர்வலம் நெருங்கியபோது அதனை முஸ்லிம்கள் தடுத்து நிறுத்த முற்பட்டனர். பொலிஸ் பரிசோதகர் F.T.குரே தலையிட்டு ஊர்வலத்தை திரும்பி செல்லுமாறு பணித்தார். இதனால் ஆத்திரமடைந்த சிங்களவர்கள் நல்லிரவுக்கு பின் குறிப்பிட்ட பள்ளிவாசலை தாக்கி சேதப்படுத்தினர்.

மே 29ல் முஸ்லிம் கடைகளை சிங்களவர்கள் தாக்க தொடங்கினர்.கண்டி- கொழும்பு வீதியில் ஒரு சிங்கள இளைஞரை முஸ்லிம்கள் சுட்டு கொண்டனர். இதுவே இலங்கையின் முதலாவது இனக்கலவரத்தின் இரத்த பலியாக இருந்தது. வன்முறைகள் சில மணி நேரத்துக்குள்ளாகவே கொழுந்து விட்டு எரியத்தொடங்கியது. முஸ்லிம்கள் சிங்கள கடைகளை சேதப்படுத்தினர். கட்டுகஸ்தோட்ட, மகயாவ பகுதிகளில் இருந்த முஸ்லிம கட்டங்களை சிங்களவர்கள் தாக்கினர்.

கலவரம் கட்டுக்கடங்காமல் பரவவே கொழும்பில் இருந்து மேலதிக பொலிசார் வரவழைக்கப்பட்டனர். ஆளுநர் ரொபேர்ட் கல்மர்ஸ், பொலிஸ்மா அதிபர் ஹேர்பேட் டோபிகிக்ன், பிரித்தானிய இராணுவ படையினர் கட்டளையதிகாரி பிரிகேடியர் ஜெனரல் H. H. L. மல்கொல்ம் ஆகியோர் 28வது பஞ்சாப் ரெஜிமென்டுடன் நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டுவரும் நோக்குடன் கண்டிக்கு விரைந்தனர்.

ஜூன் 31ல் கலவரம் கொழும்புக்கு பரவியவுடன் நிலமையை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்காக பிரிகேடியர் ஜெனரல் H. H. L. மல்கொல் மீண்டும் கொழும்புக்கே திரும்பு செல்ல வேண்டியதாயிற்று.
ஒன்பது நாட்களுக்குள் சிங்கள- முஸ்லிம் கலவரம் மேல், வடமேல், தென், சபிரகமூவா மாகாணங்களுக்கும் பரவியிருந்தது. மாத்தளை , வத்தேகம, கடுகண்ணாவ, ரம்ம்புக்கண, கம்பளை, கொடாபிட்டிய, அக்குரஸ பாணந்துறை ஆகிய பகுதிகளில் கலவரங்கள் இடம்பெறதொடங்கின.

முஸ்லிம்கள் அதிகம் உள்ள பகுதிகளில் சிங்களைவர்களை கடுமையாக தாக்க மறுபுறத்தே சிங்கள பகுதிகளில் தமிழர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டு சிங்களவர்கள் முஸ்லிம்களை தாக்கினர். முதலாம் உலகப்போரில் கடுமையாக பாதிப்புற்ற பிரித்தானியாவுக்கு பெரும் தலையிடியாக மாறியது சிங்கள- முஸ்லிம கலவரத்தை அடக்க முடியாமல் திணறத்தொடங்கினர். இராணுவ சட்டத்தை பிறப்பித்து கலவரங்களை அடக்க முயன்றனர். வீதியில் சிங்களவர்கள் தென்பட்டால் அவர்களின் இதயத்தை சுட்டு துளையிடுமாறு ஆளுநர் ரொபேர்ட் கல்மர்ஸ் தமது படைகளுக்கு உத்தரவிட்டார். எவ்வித அனுமதியும் இன்றி பொலிசார் சிங்களவர்களை சுடலாம் என பிரிடிஸ் படைகளின் கட்டளை தளபதி பிரிகேடியர் ஜெனரல் H. H. L. மல்கொல்ம் பொலிசாருக்கு அனுமதியளித்தார்.

மேல் மாகாண அரசாங்க அதிபர் J. G. எரேசர் தலைமையில் விசாரணை அணைக்குழு அமைக்கப்பட்டது. தங்களுக்கு சிங்களவர்கள் நட்ட ஈடு தர வேண்டும் என முஸ்லிகள் கோரினர். கொழும்பு மேயர் R. W. பைர்டே கொழும்பில் சிங்களவர்கள் வாழும் பகுதிகளில் பகுதிகளில் புதிய வரியை முன்மொழிந்து அதனை முஸ்லிகளுக்கு நட்ட ஈடாக கொடுக்க முயன்றார்.

F R சேனநாயக்க, D.S. சேனநாயக்க (முதல் பிரதமர்), D B ஜயதிலக்க, W A டி சில்வா, F R டயஸ் பண்டாரநாயக்க, E T டி சில்வா, Dr கேசியஸ் பெரியா C பத்துவந்தொடாவ, D P A விஜயவர்தன, ஜோன் டி சிலவா, W H W பெரேரா, மாட்டினஸ் பெரேரா, ஜோன் M.செனீவரட்ண, ஆதர் V. டயஸ், H அமரசூரிய, D E விஜயசூரிய, Rev. G D லனெரோல், E A P விஜயரட்ன, ஹரி மெல், A H E மொலமூர், A E குணசிங்ஹ, பத்தரமுல்லே உனான்சே தேரர், என்மண்ட்and Dr C A ஹேவாவிதாரண அனகாரிக்க தர்மபால சகோதரகள் போன்றோர் தேச துரோகிகளாக குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு தேடப்பட்டனர். பலர் கைது செய்யப்பட்டும் இருந்தனர்.

இதனை கடுமையாக விமர்சித்த பொன் இராமநாதன் ஜேம்ஸ் பீரிசினால் எழுதப்பட்ட மகஜரை பிரித்தானியாவின் குடியேற்ற நாடுகளுக்கான அமைச்சரிடம் கொடுத்தது நடாத்திய பேச்சுக்களின் விளைவாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த சிங்கள தலைவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர், இலங்கையின் ஆளுநர் ரொபேர்ட் கல்மர்ஸ் அயர்லாந்துக்கு துணைநிலை ஆளுநராகவும் படைகளின் கட்டளை அதிகாரி பிரிகேடியர் ஜெனரல் H. H. L. மல்கொல்ம் மேற்கே ஜேர்மன் படைகளுடன் போர்களத்துக்கும் மாற்றப்பட்டனர். பஞ்சாபி ரெஜிமெண்ட் மத்திய கிழக்கு மொசப்பத்தேமிய கலவர பகுதிக்கும் மாற்றப்பட்டது.

இராமநாதன் நாடு திரும்பியபோது சிங்களத் தலைவர்கள் துறைமுகத்தில் அவரை பெரும் ஆர்ப்பாட்டத்துடன் வரவேற்றதோடு அவரது குதிரை வண்டியின் குதிரைகளைக் கழற்றிவிட்டுத் தாமே காலி வீதி வழியாக அவரது வீடுவரை இழுத்துச் சென்றனர்.

மனதுக்குள் கருவிக்கொண்டிருந்த சிங்கள பௌத்தர்களின் கோவம் இப்போது பிரித்தானியர் மீதான வெறுப்பாக மாறியது. அவர்களின் கிறிஸ்தவ- கத்தோலிக்க மதங்களுடன் நேரடியாகவே முரன்பட தொடங்கினர். பிரபல சிங்கள தலைவர்கள் கிரிஸ்தவ மதத்தை கைவிட்டு மீண்டும் பௌத்த மதத்தை தழுவ தொடங்கினர். இலங்கையை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலைக்குள் தள்ளப்பட்ட பிரித்தானியர் தமக்கு பின்பு கிறிஸ்தவ-கத்தோலிக்க மதத்தையும் , முஸ்லிம்களையும் பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தனர்.

இதற்காக அவர்கள் திட்டமிட்டு கையிலெடுத்த ஆயுதம் தான்.
”தமிழ் தேசியம்”

தமிழ்-சிங்கள கிறிஸ்தவர்களை பயன்படுத்தி சுதந்திர இலங்கையில் தமிழ்-சிங்கள இனங்களுக்கிடையே பகைமையையும் வெறுப்பையும் உருவாக்கினர். அவர்கள் நினைத்தபடியே கடந்த 70 ஆண்டுகளாக ஐரோப்பிய மதங்களான கிறிஸ்தவ கத்தோலிக்க மதங்களும், முஸ்லிம்களும் பாதுகாக்கபட்டதுடன் தமிழ் சிங்கள வன்முறையில் இந்த நாடும் சிக்கி சின்னாபின்னமாகியது.

இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போர் சூடுபிடித்தபோது நடைபெற்ற அனைத்து தரப்பினரின் அட்டூழியங்களையும் மனித உரிமை ஆர்வலர்களும் கல்வியாளர்களுமான 4 பேர் ஆவணப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். இதில் ஒருவர் கொல்லப்பட்டதால் மற்ற 3 பேர் நாட்டை விட்டு வெளியேறினர். போருக்குப் பிறகு நாடு திரும்பிய அந்த 3 பேரையும் யாழ்ப்பாணத்தில் ‘தி இந்து’ சார்பில் மீரா ஸ்ரீநிவாசன் சந்தித்துப் பேசி உள்ளார். அந்த உரையாடலில் இருந்து…

இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போர் தொடங்கி சுமார் 5 ஆண்டுகள் கழித்து, யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழக கல்வியாளர்கள் பலர் இணைந்து 1988-ல் மனித உரிமை அமைப்பை (யுனிவர்சிட்டி டீச்சர்ஸ் பார் ஹியூமன் ரைட்ஸ்) தொடங்கினர். குறிப்பாக பல்கலைக்கழகத்தில் உடற்கூறியல் பிரிவு தலைவராக பணியாற்றிய ரஜனி திரநகமா, ராஜன் ஹூலே, கோபாலசிங்கம் ஸ்ரீதரன் மற்றும் தயா சோமசுந்தரம் ஆகிய 4 பேரும் இந்த அமைப்பின் முகமாக விளங்கினர்.

வெளிநாட்டில் தத்துவப் படிப்பை (டாக்ட்ரேட்) முடித்த இந்த இளம் கல்வியாளர்கள், எந்த நாட்டு பல்கலைக்கழகத்தில் வேண்டுமானாலும் பேராசிரியர்களாக பணியாற்றி இருக்கலாம். ஆனால், யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றுவதற்காக 1980-களில் மீண்டும் இலங்கைக்கே திரும்பி உள்ளனர்.

கொழும்பு நகரில் தமிழர்களுக்கு எதிராக 1983-ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் நடந்த கலவரத்தில் சுமார் 3 ஆயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். சுமார் 1 லட்சம் பேர் புலம் பெயர்ந்தனர். இதையடுத்து, தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக பல கிளர்ச்சி குழுக்கள் வளரத் தொடங்கின. ஆயுதம் ஏந்திய இக்குழுக்கள் தங்கள் இயக்கத்துக்கு ஆட்களை சேர்த்ததுடன் பயிற்சியும் வழங்கத் தொடங்கின.

ஒருபுறம் ராணுவத்துக்கும் கிளர்ச்சிக் குழுக்களுக்கும் சண்டை நடந்த நிலையில், தலைமை தாங்குவது தொடர்பாக கிளர்ச்சிக் குழுக்களுக்குள்ளேயே மோதல் வெடித்தது. இதனால் தமிழ் சமுதாயமே மிகவும் பாதிக்கப்பட்டது. இதையடுத்து, மனித உரிமை மீறல் சம்பவங்களை ஆவணப்படுத்துவது என இந்த 4 பேரும் முடிவு செய்தனர்.

ராணுவமோ விடுதலைப்புலிகள் உள்ளிட்ட தமிழ் கிளர்ச்சி குழுக்களோ யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் நிகழ்த்திய மனித உரிமை மீறல் சம்பவங்களை இவர்கள் ஆவணப்படுத்தினர். முன்னதாக, பாதிக்கப்பட்டவர்களை நேரில் சந்தித்து தகவல்களை திரட்டி, அதன் உண்மை தன்மையை உறுதிப்படுத்தினர்.

இவர்கள் யாருமே விடுதலைப்புலிகள் அமைப்புக்கு எதிராக செயல்படவில்லை. மாறாக, காயமடைந்த புலிகளுக்கு திரநகமா மருத்துவ உதவி செய்தார். இலங்கை அரசு இரக்கமற்றதாக மாறியதால், இவர்களைப் போன்ற தமிழ் அறிவாளிகள் அவ்வாறு மாறவில்லை. தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகளை விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பினர் ஒரு அரசு போலவே நடத்தினர்.

கணிதவியலாளரான கோபாலசிங்கம் ஸ்ரீதரன், மாணவ பருவத்திலேயே இடதுசாரி அரசியலில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தவர். அவர் கிளர்ச்சிக்கு ஆதரவாக இருந்தபோதும் ஆயுதம் ஏந்திய போராட்டத்திலிருந்து விலகி நின்றார். அவர் கூறும்போது, “என்ன நடக்கும் என்று நினைத்தேனோ அது நடக்கவில்லை. இது பொதுமக்களின் போராட்டம் என அனைவரும் கூறினர். ஆனால், உண்மையில் துப்பாக்கி ஏந்தியவர்கள் மட்டுமே போராட்டத்தை முடிவு செய்தனர். அவர்கள் (விடுதலைப்புலிகள்) பொதுமக்கள் போராட்டத்தில் பங்கேற்பதை விரும்பவில்லை” என்றார்.

மனநல நிபுணரான தயா சோமசுந்தரம் கூறும்போது, “உள்நாட்டுப் போர் உச்சகட்டத்தை எட்டி இருந்தது. தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக பொதுமக்கள் இங்கும் அங்கும் ஓடினர். போதிய உணவுப் பொருட்கள் கிடைக்கவில்லை. சாலைகளில் மக்கள் செத்து மடிந்தார்கள். பலர் காயமடைந்தனர். இந்த நிலையில்தான் மனித உரிமை மீறல்களை ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் எங்களுக்கு தோன்றியது” என்றார்.

தவறான கணிப்பு

இலங்கை உள்நாட்டுப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்காக 1987-ல் அங்கு சென்ற இந்திய அமைதிப்படை, விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பை தவறாக கணித்துவிட்டதாக இவர்கள் கூறுகின்றனர்.

இதுகுறித்து ஸ்ரீதரன் கூறும்போது, “எதற்காக இங்கு வந்தீர்கள் என இந்திய அமைதிப்படையினரிடம் கேட்டேன். அப்போது அவர்கள் அளித்த பதிலில் தமிழர்களின் நலன் என்பது கடைசியாகத்தான் இருந்தது. அரசியல் காரணங்களுக்காகவே அவர்கள் இங்கு வந்தார்கள் என்பதுதான் உண்மை. 24 மணி நேரத்தில் விடுதலைப்புலிகளை சரணடைய வைத்து விடலாம் என எண்ணினார்கள். அது நடக்கவில்லை. விடுதலைப்புலிகளைப் பற்றி அவர்கள் தவறாக கணித்துவிட்டார்கள். இந்திய ராணுவம் மட்டுமல்ல, ஏராளமான அறிவுஜீவிகளும் இந்த விவகாரத்தில் தோற்றுப் போனார்கள்” என்றார்.

பின்னடைவு

இதனிடையே, 1989-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 21-ம் தேதி மாலை பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வீடு திரும்பியபோது, திரநகமா தனது வீட்டுக்கு வெளியே மர்ம நபர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இதையடுத்து கொலை மிரட்டல் காரணமாக, மற்ற 3 பேரும் நாட்டை விட்டு வெளியேறினர். ஆனாலும் அவர்கள் அங்கிருந்தபடி, இலங்கைப் போர் பற்றி தொடர்ந்து பல அறிக்கைகளை வெளியிட்டு வந்தனர்.

இதனிடையே திரநகமா படுகொலை மனித உரிமை அமைப்புக்கு பெரும் பின்னடைவை ஏற்படுத்தியது. திரநகமா படுகொலை குறித்து உரிய விசாரணை நடத்தப்படவில்லை என்றாலும், இதற்குக் காரணம் விடுதலைப்புலிகள்தான் என அவரது குடும்பத்தினரும் நண்பர்களும் சந்தேகித்தனர்.

இதுகுறித்து ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலையில் கணிதம் படித்தவரான ஹூலே கூறும்போது, “திரநகமா படுகொலைக்குப் பிறகு எங்கள் அமைப்புக்கு உதவியவர்களை விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பினர் துன்புறுத்தினர். குறிப்பாக, யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழக மாணவர்களான மனோகரன் மற்றும் செல்வி ஆகியோர் 1991-ல் கொல்லப்பட்டனர். எங்களுடன் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தொடர்பு வைத்திருந்த மேலும் பலர் கொல்லப்பட்டனர். இதனால், விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிராக கருத்து சொன்னால் நமக்கும் இந்த நிலைதான் ஏற்படும் என்று தமிழர்கள் அச்சமடைந்தனர்” என்றார்.

இறுதியில் இந்த மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் எதிர்பார்த்தது போலவே, 2009-ல் போர் முடிவுக்கு வந்தது. இதில் விடுதலைப்புலிகள் ராணுவத்தால் வீழ்த்தப்பட்டனர். இறுதிக்கட்ட போரில் சுமார் 1 லட்சம் தமிழர்கள் உயிரிழந்தனர். ஆயிரக்கணக்கானோர் காணாமல் போயினர். அவர்களைப் பற்றிய தகவலை அரசிடமிருந்து ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கின்றனர் உறவினர்கள்.

இதுகுறித்து ஸ்ரீதரன் கூறும்போது, “1980கள் மற்றும் 1990களில் நாங்கள் வெளியிட்ட பகுப்பாய்வுகள் இறுதியில் நிஜமானதை கண்கூடாக பார்க்க முடிந்தது. ஆனால், பேரழிவையும் மனித உயிரிழப்பையும் எங்களால் தடுக்க முடியாமல் போய்விட்டது. எங்களைப் போன்ற ஒரு சில நபர்களால் இதற்கு மேல் என்ன செய்திருக்க முடியும். எனினும் குற்றம் செய்ததாகவே நான் உணர்கிறேன். அந்தக் காலத்தில் நாடு திரும்பி என்னால் முடிந்ததைச் செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அது சாத்தியமாகவில்லை. இதில் நான் தோற்றுவிட்டேன்” என்றார்.

நிலைமை மாறவில்லை

கொலை மிரட்டல் காரணமாக சிறிது காலம் இந்தியாவில் வசித்த ஹூலேயும் ஆஸ்திரேலியாவில் வசித்த சோமசுந்தரமும் போர் முடிந்த பிறகு நாடு திரும்பி யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றி வருகின்றனர். ஸ்ரீதரனும் நாடு திரும்பி உள்ளார். இலங்கையில் போர் முடிந்த பிறகும் நிலைமை மாறவில்லை என இவர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

விழித்துக்கொண்ட சிங்களவர்கள் இப்போது மீண்டும் 1915க்கு திரும்ப பார்க்கின்றனர்.

About Thinappuyal News